"का य बाबा, मृण्मयी आता मोठी झाली,... तिला नक्की घेऊन या हं आमच्याकडे... अगदी एका रात्रीत स्टार झाली हो... ती फोन करत नाही, केला तर उचलत नाही, भेटत नाही...'
आमच्या घरात पाहुणे आले होते आणि त्यांची माझ्याबद्दल ही सगळी बोलणी चालली होती. मी आतल्या खोलीत माझं काम करत होते... ही सगळी वाक्‍यं माझ्या कानावर पडत होती... बाहेर बिचारे माझे आई-बाबा त्यांच्या सगळ्या प्रश्‍नांना समंजसपणे उत्तरं देत होते. (काही खोचक प्रश्‍नसुद्धा होते. त्यांना पण जमेल तेवढ्या विनम्रपणे उत्तर देत होते.) दोन तास झाले तरी त्यांचं मृण्मयी पुराण संपत नव्हतं आणि ही पाहुणे मंडळीही जायचंही नाव काढत नव्हती. मी बारीक वैतागले होते (खरं म्हणजे बारीक नाही तर खूप खूप वैतागले होते, कारण मला असं कळलं होतं, की हे नातेवाईक खरं तर नातेवाईकपण नव्हते... आजी-आजोबा पूर्वी जिथे राहायचे, त्याच्या शेजारी राहणाऱ्या जोडप्याची ही मुलं होती. कसं काय आमचा पत्ता शोधत आली माहित नाही.) शेवटी आजीच म्हणाली, "आत्ता आम्हाला बाहेर जायचंय, जरा आवरायला पाहिजे,' तेव्हा कुठे ते निघाले. जाताना माझ्याकडे त्यांच्या मुलाचे पाच-सहा फोटो दिले आणि म्हणाले, "आत्ता याला सिरियलमध्ये काम देण्याचं काम तुझं.'
त्या मुलाला धड दोन वाक्‍यंसुद्धा बोलता येत नव्हती. मराठी असूनसुद्धा मराठीची बोंब होती. त्यांनी फोटो दिल्यावर माझ्या लक्षात आलं, की अच्छा हे काम होतं, म्हणून यांना मला भेटायचं होतं काय? (त्या दिवसानंतर ते मला दिवसातून तीन ते चार फोन करतात आणि काही झालं का म्हणून विचारतात. मी माझ्या परीने प्रयत्न पण केले, पण...) मी तोवर वैतागले होते. एकमेव हक्काच्या सुट्टीतले दोन तास वाया गेले होते आणि राहून राहून मी ते जे काही बोलत होते त्याचा विचार करत होते.
"मृण्मयी आता मोठी झाली, ती आता ओळख देत नाही.' मला वाटलं, वा, वा... यांना आज अचानक कळलंय की मी मोठी झालीय? जणू काही गेली बावीस वर्ष मी वीतभरच होते? आणि हो, मी त्यांना ओळख दिली नव्हती... कशी देणार ओळख ? माझी आजी-आजोबांच्या काळातली माणसं ही... स्वप्नातसुद्धा न भेटणारी. त्यांना ओळखायला मी काय ब्रह्मदेव लागून गेलीय ?
आमचे फोन उचलत नाही... अरे ??? दिवसातून वीस तास आम्ही खरोखरंच मान मोडून काम करत असतो... कसे उचलणार यांचे फोन आणि या सगळ्याचा शेवट काय होतो ? मृण्मयी आता पूर्वीसारखी नाही राहिली. देवा देवा, मी पार कंटाळून गेलीय या वाक्‍यांना... आणि मजा माहितीय,... हे सगळे बोलणारे कोण असतात? जे खरंच माझ्या ओळखीचे नसतात. माझ्याच काय, तर आई-बाबांच्यापण ओळखीचे नसतात.
कसं असतं ना जग... देखल्या देवा दंडवत. नशीबाने माझ्या सगळ्या नातेवाईकांमध्ये कोणी तसं नाही. आईकडचे, बाबांकडचे सगळेच जण अत्यंत समजूतदार आहेत. कारण माझ्या लहानपणापासून ते माझ्या जवळ आहेत. माझ्या प्रत्येक सुख-दुःखात ते सामील आहेत आणि ते पण मृण्मयी एक सेलिब्रिटी आहे म्हणून नाही तर ती सामान्य चारचौघींसारखी मुलगी आहे म्हणून. किंवा खरं सांगू का, मी घरात असताना माझ्या कुठल्याही कामाचा विषय ते कधीच काढत नाहीत. कारण माझी चिडचिड होते. खरं म्हणजे प्रश्‍न हे सगळं बोलल्यामुळे त्रास होतो हा नाहिये. त्रास कोण बोलतंय याचा होतो.
मला खूप लोक भेटतात. रस्त्यावरती... कधी घरात येऊनही कौतुक करतात, हक्कानं कधी मुंबईच्या घरीही येतात. माझ्या मैत्रिणीची नात म्हणजे माझीच नात असं म्हणतात आणि ते सगळं मला आवडतंच. त्यांच्या डोळ्यातलं कौतुक... प्रेम. मग ते ओळखीचं असो की अनोळखी... सुखावून जातंच. काम करायला नवी उभारी देतं.
पण काही माणंसांबद्दल नाही असं होत. आपल्या आयुष्यात अनेक जणांचे चांगले-वाईट अनुभव आपल्याला आलेले असतात. आपल्या चांगल्या वेळात मदत करणारे लक्षात रहातातच, पण आपल्या वाईट वेळात मदत करणारे जास्त लक्षात रहातात आणि आपल्या वाईट वेळात साथ सोडून जाणारे किंवा आपल्या कुटुंबाच्या वाईट वेळात तोंड फिरवणारेही लक्षात रहातात... असे लोक जेव्हा थोडीफार प्रसिद्धी मिळाली की परत येतात... तोंडभरून कौतुक करतात... आम्हाला लक्षात ठेव हं म्हणून तोंडभर सांगतात. तेव्हा तुम्हीच सांगा राव, चिडचिड होणारच ना ?
मी कायम हा विचार करते... मी जर ऍक्‍ट्रेस नसते तर ?... तर माझ्यावर त्याच लोकांनी (जे माझ्या गरजेच्या काळात माझ्या मदतीला नव्हते) तेवढंच प्रेम केलं असतं ? कदाचित नाही. ...आणि हे अनुभव तर फक्त मलाच येतायत असं नाही. तर प्रत्येकालाच या ना त्या रुपाने अशी माणसं भेटली असणार. त्यांच्या सुखात सामील होऊन दुःखात पळून गेली असणार. ती बोच प्रत्येकाच्या मनात कुठेतरी सलत असणार. पण मला वाटतं बरेच असे अनुभवपण येतात. कारण त्यातच आपली माणसं कळतात.
मी परत परत सांगते, मला कुणाच्याही भावना दुखवायच्या नाहीयेत. आपल्या भेटण्याचा हिला कंटाळा आलाय, आता हिला लोकांचा त्रास व्हायला लागलाय... असं मुळीच काही नाहीये. मी तुमच्या किंवा कुणाच्या निखळ प्रेमाबद्दल बोलत नाहिये. मी बोलतेय ते फक्त स्वतःचा फायदा पाहूनच वावरणाऱ्या लोकांबद्दल... जी मैत्री करतात ती पण फायद्यासाठी आणि तोडतात ती पण फायद्यासाठी. कधी कधी वाटतं अशा लोकांचं काय करायचं ? आणि लगेचच उत्तरही मिळतं... काही नाही. त्यांच्याही बरोबर थोडा वेळ थांबायचं, थोडं हसायचं, खेळायचं आणि पुढं पुढं जायचं... कारणं अशी माणसं भेटतच रहाणार. पण त्यांना टाळून आणि ओळखून पुढे जाणं हेच खरं शहाणपणाचं ठरणार...
आता मला विचाराल, हे सगळं आज अचानक आमच्यासाठी का बोलतेयस? तर मला तुम्हीच सांगा, हे सगळं मी तुमच्यापाशी नाही तर कुणापाशी बोलणार?
ऐश्‍वर्या नारकर
"या वळणावर' या मालिकेबाबत काही सांग ?
- "या वळणावर' हा "फॅमिली ड्रामा' आहे. पण असं असूनही या मालिकेत बऱ्याच रहस्यांची गुंफण आहे. पुढे काय होणार याची सातत्याने ओढ प्रेक्षकांना लागलेली असते. "डेलीसोप'मध्ये आता पुढे काय होणार ही जी "स्टेज' आहे, ती खूप महत्त्वाची असते... ती "स्टेज' या मालिकेत वारंवार पाहायला मिळते. एखाद्या घटनेचा नात्यांमध्ये काय गोंधळ उडू शकतो, याचं चित्रण यात दाखविण्यात आलंय. त्यामुळे ही मालिका नक्कीच वेगळी आहे. नेहमीचाच "ड्रामा' या मालिकेत नसून नात्यांमध्ये रहस्यामुळे उडणारा गोंधळ यात दिसून येतो.
ही मालिका स्वीकारताना कोणत्या गोष्टींचा जास्त विचार केला होतास ?
- या मालिकेची कथा खूप छान आहे. "या सुखांनो या' मालिकेनंतर मी एकही मालिका स्वीकारली नव्हती. कारण मला सांगून आलेल्या बऱ्याच भूमिका या माझ्या वयापेक्षा बऱ्याच मोठ्या होत्या. म्हणजे एखाद्या कोण्या अभिनेत्रीची आई वगैरे.... मला सध्या तरी अशा भूमिका करायच्या नाहीत. त्यामुळे या भूमिकांना माझा नकारच होता. पण या मालिकेत मिळालेली भूमिका ही इतर भूमिकांपेक्षा वेगळी आहे. या भूमिकेला नुसतं स्थान नाहीय, तर वेगळी "इमेज' आहे. एक महत्त्व आहे, असं म्हटलं तरी चालेल. या सर्व गोष्टींचा नीट विचार करून ही मालिका मी स्वीकारली.
या मालिकेत तू अविनाशसोबत आहेस, कसं वाटतंय ?
- खूप छान वाटतंय... मी अविनाशसोबत एक मालिका केली होती. पण त्यानंतर बऱ्याच वर्षांचा गॅप पडला होता. त्यानंतर या मालिकेत आम्ही एकत्र काम करतोय. एक तर सेटवर आम्ही एकमेकांना वेळ देऊ शकत नाही. अविनाशसोबत काम करताना काहीच दडपण नाही वाटत, कारण या मालिकेतही त्यानं माझ्या पतीचीच भूमिका केली आहे. आम्हाला दोघांना एकमेकांच्या सर्वच गोष्टी माहित असल्यानं मालिकेत आमचं "ट्यूनिंग' खूप चांगलं जमतंय. त्यामुळे भूमिकाही "नॅचरल' वाटतेय.
बऱ्याच दिवसांनी कौटुंबिक मालिकेत दिसतेस ?
- हो, ही गोष्ट खरी आहे की मी बऱ्याच दिवसांनी कौटुंबिक मालिकेत आहे. आत्तापर्यंत मी केलेल्या सर्वच मालिका कौटुंबिक पातळीवरच्याच आहेत. कारण अशाच मालिका मला आवडतात. मला उगाचच "मेलोड्रामा' आवडत नाही. मला वाटतं की आपण "लॉजिकली' अभिनय साकारला तर तो प्रेक्षकांनाही आवडतो. त्यामुळे अशा प्रकारच्या अभिनय करण्याकडे माझा जास्त कल असतो. शिवाय या मालिकेत माझी प्रत्येक गोष्टी जाणून घेतली आहे.
अजून कोणते प्रोजेक्‍टस्‌ तुझ्याकडे आहेत ?
- "या वळणावर' या मालिकेसोबत मी "डोर' ही हिंदी मालिका करतेय. एक चित्रपटही केलाय. शिवाय "कॅम्पयन' नावाच्या चित्रपटाची निर्मिती केलीय. लहान मुलांसाठीचा हा चित्रपट आहे. या चित्रपटाला आम्ही बऱ्याच ठिकाणी पाठवलंय. ग्रीसमध्ये या चित्रपटाला "बेस्ट ज्यूरी ऍवॉर्ड'देखील मिळालंय. लखनौ चित्रपट महोत्सवातही हा चित्रपट दाखविण्यात आलाय.
http://72.78.249.107/esakal/20110329/5200734671623102681.htm
कुठल्याही मंदिरापेक्षा माझ्या आयुष्यातलं माझं जिव्हाळ्याचं देवस्थान म्हणजे माझं विद्यामंदिर, माझी शाळा. आईशी जेवढा जिव्हाळा, तेवढाच माझा शाळेशीही. त्या वेळी मला शाळेशिवाय करमायचंच नाही. शाळेला ज्या दिवशी सुट्टी असायची तेव्हा घंटेचा आवाज कानात घुमत राहायचा आणि मी दुसऱ्या दिवशीची आतुरतेने वाट बघायचे.
कसा कुणास ठाऊक, पण मला माझ्या शाळेतला पहिला दिवस अजूनही अगदी तस्साच्या तसा आठवतो. मला शाळेत सोडून, शाळेशेजारीच आमचे "फॅमिली फ्रेंड' राहायचे तिकडे आईने थांबायचं ठरवलं होतं. मी अक्कल लढवून "बाई बाथरूमला जायचंय' असं खूप केविलवाण्या स्वरात सांगून खाली गेले आणि आई जिथे आहे त्या दिशेने डोळे खिळवून जोरदार भोकाड पसरलं! हा क्रम जवळजवळ एक आठवडा चालला, मग हळूहळू सगळ्यांशी गट्टी जमली आणि मी रमून गेले माझ्या विश्‍वात.
खूप गोड आठवणी आहेत माझ्या शाळेच्या. हृदयाचा हा कप्पा जेव्हा मी उघडते तेव्हा डोळे आपोआप किरमिजे होतात आणि गालावर हसू उमटतं. हो प्रियकराची एखादी गोड आठवण स्मरली की होतं ना तसंच!
लहानपणापासून मी महावात्रट होते. हा गुण नक्कीच बाबांकडून घेतलेला आहे मी. जवळजवळ आठवड्यातले तीन दिवस मुख्याध्यापिकांच्या ऑफिसमध्ये अंगठे धरून उभी (!) असायचे. खरं सांगू का मला ना दोन मुली खूप छळायच्या, दंगा स्वतः करून नाव माझ्यावर घ्यायच्या आणि मग आम्ही तिघीही अंगठे धरून केबिनमध्ये... आज त्या दोघीही माझ्या खूप चांगल्या मैत्रिणी आहेत आणि सुखाने नांदतायत.
शाळेत असताना एक सर किंवा बाई असतात, ज्या आपल्याला देवासमान वाटतात. माझ्यासाठी माझं दैवत होतं ते कनप सर. अतिशय शिस्तबद्ध, हुशार आणि प्रेमळ व्यक्तिमत्त्व. मी पाचवीत गेले तेव्हा सर शाळा सोडून गेले. माझ्या जगातले जणू रंगच हरवून गेले. ढसाढसा रडण्यात एक आठवडा घालवला. आजतागायत आमची भेट नाही. आज मी जे काही काम करतेय ते त्यांच्यापर्यंत पोहोचावं... अशी माझी कळकळीची प्रार्थना.
आमची बॅच सगळ्यात दंगेखोर बॅच म्हणून प्रसिद्ध होती आणि या राक्षसी बॅचवर फुलांचा वर्षाव करायचे आमचे सी.बी.के. सर. सरांच्या गालावर चोवीस तास हसू असायचं आणि ते वर्गात आले, की आम्ही दंगेखोर नग कसे काय शांत व्हायचो, आणि आमच्याही गाली कसं काय हसू यायचं ते परमेश्‍वराला ठाऊक. सर, मी प्रत्येक नवीन प्रोजेक्‍ट स्वीकारताना तुमच्या पाया पडते... तुम्ही आज असता तर तुमच्या खास शैलीमध्ये "अरे वा !' असा शेरा मारला असता. तो ऐकायला कान कायमचे मुकले... पण तुम्हाला वंदन केल्याविना माझ्या काळजाला उसंत येत नाही.
शाळा मला जीवापाड प्रिय... आमचे सगळे वॉचमन काका, मावशी, ते ग्राऊंड... ती झाडं... ते वर्ग, पेनाने गिरवून काळीनिळी झालेली बाकडी या गोष्टी मला डोळे बंद करता क्षणी दिसतात. मी जी काही घडले ती शाळेत.
आज मी रुबाबात इंग्रजी फेकत असेन तर ते माझ्या गोखले सर आणि अभ्यंकरबाईंमुळे. कोणत्या प्रसंगी काय कपडे घालायचे याचं भान कुसगांवकरबाईंमुळे, झाडांविषयी प्रेमा जोशीबाईंमुळे, अपार कष्ट करण्याची हिंमत पाटीलबाईंनी दिली... शिस्तीला आपला मित्र बनवलं ते एस.एस.के. सरांमुळे, प्रत्येक क्षण जगायला शिकवलं साखरे सरांनी.
लेखणी मला परत शाळेत घेऊन गेली असती तर किती मजा आली असती. पण एक गोष्ट अगदी मनापासून सांगते. माझ्या हृदयातला हा शाळेचा कप्पा मी वारंवार उघडते. खूप बरं वाटतं. फुलपाखरू होऊन बागडल्यासारखं वाटतं.
